مینویسم برای نفرین مرگ،مینویسم برای نفرین رنج ،مینویسم  برای نفرین تنهایی ،مینویسم برای نفرین خودم
مینویسم به یادواره ِ اشکهایم .مینویسم؛من هر روز مینویسم
وصیت میکنم فردایم را برای من
هر روز روزهای زندگی ام را میگریم،من هر روز لباس مشکی ام را میبویم،من هر روز بر اینهمه تمهایی سکوت قلم را میشکنم
من جمله به جمله اشک میشوم،من جمله به جمله فریاد میکشم،من جمله به جمله مینالم
آری من جمله هایم را کلمه به کلمه از برم ،من  کلمه به کلمه ام را خون میگریم
من حرف به حرف وجودم،من ذره به ذره ام مبهوت است
مبهوت ذره ذره اش،مبهوت اینهمه رنج ،مبهوت اینهمه اشک،مبهوت اینهمه سوال
از ناکجای برگه ها پل میزنم به ناکجاهای چه بگویم کجا
آری من با رفاقت خطهای دفترم جستجو میکنم خود را
من آری،من مدیون جوهرم من بر رکاب مرکب خودکارم به کجا ها که سفر نمیکنم
به دنبال هیچ ،عالِم به اینهمه هیچ،کندو کو میکنم
 زیر بار اینهمه هیچ ،وای که چه دردی است،واقعا وای که چه دردی است
نمیدانم حتی کجایم درد میکند،نمیدانم حتی کجایم را تیمار کنمبه گمانم روحم،آری به گمانم روح ِ تیمار ناپذیرم در رنج است
من روحمرا قربانی کرده ام در قربانگاه آگاهی به پای سوال
و چه به دست آورده ام جز رنج؟
لابد درد
واژگان هم به بازی گرفته اندم