1

مرگ بر این دنیای فریبکار   میدوی   میروی   میبینی وناگاه درمیابی که هیچ چیز جز تو وغمهایت واقعیت ندارد
یک آن هر چه تجربه کرده ای هر چه اندیشیده ای هر چه نوشته ای یکجا بیرنگ میشوند و کمکم نمیبینیشان و تویی وغمها،تویی و دلی گرفته،تویی و آسمانی تیره،تویی و دنیای ِ خالی و سکوتی موحش
چه شد که فکر کردی شاید باشد لحظه ای که تو تنها نباشی؟
چه شد که به این حماقت تن دادی؟
چه خورده بودی که این چنین مست ندیدی این یگانه واقعیت و حقیقت را،تنهایی را
زین پس به روی خودت هیچ حساب نکن که رد شدی
فکر کردی شاید تنها نباشی احمق!
و دوباره تویی و این واقعیت
اشکها را دوباره رها کن که هیچ گس نیست هیچ مفهومی مزاحمت نمیشود
تویی و اشک و رنج و تنهاییو تو با همه ِ اینها تنهایی که تو اینهایی
پس قلم و کاغذ رو پَر.....

2

چشمانت را ببند               ای زمین،ای زمان
که او خفتست    چشمان او که بسته باشد
هیچ نگاهی ارزش ِ روبرو شدن را ندارد
دهانت را ببند   دنیا
که او خفتست    کلام او که نباشد
هیچ صوتی ارزش شنیدن ندارد
پتوی ابرت را بکش    ای آسمان
که او خفتست   او که پنهان باشد
هیچ چیز ارزش دیدن ندارد
برو بخواب هر چه بیداری
که او خفتست
و فقط من و قاتلم اجازه ی بیداری داریم
نباشید     فرشتگان  
که او خفتست
او که نباشد    شما هیچ نیستید
خدا تو که خواب نداری به من نگاه کن
که اگه میتونستی بخوابی باید به رختخوابت میرفتی
ببین مرا ،ببین چگونه ذره ذره در جبرت میمیرم
همه خوابند پس به من خوب نگاه کن
ببین مرا که چگونه بیدارمو به تو،او و من می اندیشم
برم بخوابم که او خفتست
بیش از این توان ِ انتظار ِ چشمهای ِ بیدارش را ندارم

3

ای دلنین کهن سرود
یادش به خیر روزی میخواندمت
یادش به خیر که قصه را با ماجرای بویِ خوش ِ موی سیاهت آغاز کردم
یادش به خیر ککه در مقدمه چشمان ی خمارت چه کتابها سرودم
یادش به خیر که در فصل ی اول لبان ِ سرخت زندگی را باختم
هی ،یادش به خیر که مرا یارای ِ سرودنت نبود
یادش به خیر که فصل دوم بود گویا و من مدهوش ِ کرشمه هایت زمان را گم کردم
یادش به خیر که مُردَم که تو زیادم بودی

4

 تو ندای ی بی ملال ِ این دل ِ غمگین      تو بغض ِ بی صدای ِ این گلوی چرکین
تو ای خوشبوی ِ مشکین موی ِ آهو چشم       تو دوای ِ دردهای ِ این وجود ننگین

5

تو قدرتمندی چون
من عاشقم